Zilveren judoka Simeon Catharina (28) heeft reuzensprong gemaakt door andere aanpak: ’Ik denk dat we het nodig hebben’

Tbilisi- Hij was een man met een missie, iemand die wilde afrekenen met alles en iedereen die hem voor de voeten kwam; de Haagse Beer wilde de judowereld eindelijk eens duidelijk maken dat hij de voorlopige toekomst van het Nederlandse mannenjudo is. Dat lukte net niet. Simeon Catharina stelde in Tbilisi met zijn zilveren EK-medaille evenwel nadrukkelijk zijn kandidatuur voor de Olympische Spelen van Los Angeles in 2028.

Catharina, 28 jaar alweer, is een laatbloeier. Won nog nooit een hoofdprijs als senior en leek daar deze zinderende judozondag in Georgië eindelijk verandering in te gaan brengen. Hoe groot en imponerend zijn tegenstanders in de gewichtsklasse tot 100 kilogram zich ook toonden, hoe bruut hun plannen ook waren, Catharina was voor de duvel niet bang. Hij legde in de eerste drie rondes respectievelijk een Pool, een Roemeen en een voormalige Russische wereldkampioen op hun zij.

In de halve finale trof de Hagenaar niemand minder dan regerend olympisch kampioen Zelym Kotsoiev, die in 2024 ook de wereldtitel greep. Deze Azerbeidzjaanse kolos dolf het onderspit, omdat hij te weinig lef toonde: drie waarschuwingen voor passiviteit, waarvan de laatste hem dus fataal werd.

Veel pijn voor Simeon Catharina

Tussendoor verbeet Catharina zelf ook veel pijn. Hij blesseerde zich in de tweede ronde aan zijn schouder, waardoor hij in het verdere verloop van de dag niet voluit kon gaan. Maar Catharina weet wat het is om met pijn te judoën. Vorig jaar won hij op de EK brons met pijnstillers, nadat hij eerder dat jaar bijna geveld werd door een dubbele hernia.

Simeon Catharina (geheel links)

In de finale van zondagmiddag tegen de Italiaan Gennaro Pirelli leek Catharina niet meer op de onverschrokken man die hij de ganse dag was. Alsof de pijn hem toch parten speelde. Het vonnis werd uitgesteld tot de verlenging (golden score), toen liep Catharina tegen zijn derde sanctie op voor passiviteit. Zo sterk als hij zich de hele dag manifesteerde, zo mager was zijn inbreng in de medaillestrijd. Catharina dus net geen Europees kampioen. In een gewichtsklasse die jarenlang in Nederland werd gedomineerd door achtereenvolgens Henk Grol en Michael Korrel.

Laatstgenoemde, net terug van een dopingschorsing, werd zondag in de tweede ronde al uitgeschakeld. Op de Olympische Spelen mag TeamNL maar één atleet opstellen per gewichtscategorie. Dat wordt de komende jaren dus een strijd tussen Catharina en Korrel. „Michael en ik zijn heel goed met elkaar. Er is geen wrijving. Maar we zijn natuurlijk wel elkaars concurrenten. Tegenstanders dus. Daarom spar ik nooit met hem”, licht Catharina toe. „Er zijn genoeg andere gasten om mee te trainen. Als het echt moet, is hij de laatste optie waar ik mee train. Je wilt gewoon niet dat hij jou goed leert kennen. Dat hij tricks en skills kent. Ik ga hem niet slimmer maken dan hij al is. Als directe tegenstanders zijn we elkaar voor het laatst tegengekomen op de EK van 2022. In de halve finale. Die dag werd Michael Europees kampioen.”

Totale verandering voor Simeon Catharina

Vier jaar later ziet Catharina’s wereld er dus totaal anders uit. Komt ook door de nieuwe aanpak van bondscoach Mark van der Ham, denkt Catharina. „We trainen nu anders. En langer. Wat voorheen een sessie van anderhalf uur was, is er nu eentje van tweeënhalf, drie uur. Dat is wennen. Maar ik denk dat we het nodig hebben. In Nederland zijn we nu eenmaal wat makkelijker. Als het in het judo niet lukt, heb je altijd een vangnet. Ik heb een hbo-diploma Maar in Rusland en Georgië hebben ze geen plan B. Dus gaan ze daar volledig voor plan A. Dat zijn giganten. Om daartegenaan te pushen, heb je aan anderhalf uur training niet genoeg. En je ziet het, ik ga vooruit. De laatste vier toernooien waaraan ik meedeed, gingen al heel goed.”

TeamNL verlaat Tbilisi met één keer zilver en één keer Europees goud. Vrijdag zorgde Joanne van Lieshout voor het Oranje-hoogtepunt toen ze in de finale Manon Deketer na nog geen dertig seconden in een houdgreep nam. Het beeld van de hevig met haar benen spartelende Française die uiteindelijk in de wurgende armen van de Brabantse verdronk, was illustratief voor de overmacht van Van Lieshout. „Joanne zoekt rust”, aldus bondscoach Van der Ham, „en die heeft ze nu op Papendal weer gevonden. In die rust weet ze precies wat ze moet doen.”